عاشق عاشقي باش و دوست داشتن را دوست بدار
هر که در این بزم مقربتر است جام بلا بیشترش می دهند
توپراغیم گوزلدی ، آذربایجانیم شرفیم ، شهرتیم ، بو توپراقدادور؟ جانیمدان عزیز دور ، قرباندی جانیم سازیم دا صحبتیم ، بو توپراقدادور ؟ قدرتلی غیرتلی ، انسانلاریم وار سوز بیلن آتالار ، آنالاریم وار درکی لی قیز اوغلان ، جوانلاریم وار ناموسوم ، عصمتیم بو توپراقدادور؟ قره داغ ملکونده ، سلطانیم خانیم دشمن میداننیدا ، چوخ قهرمانیم قهرمان یوردودی ، آذربایجانیم هدفیم ، نیتمّ ، بو توپراقدادور قویونلی ، قوزولی ، اوجا داغلاریم قاتیخلی ، کره لی ، بال قیماخلاریم میوه لی ، صوقتلی ، بارلی باغلاریم دنیادا نعمتیم ، بو توپراقدادور؟ یاندیلار خائن لر ، لاپ کول اولدولار حسرتله باخدیلار ، غمه دولدولار توپراق ناله سیندن ، ذلیل اولدولار خائنه تهمتیم بو توپراقدادور ؟ بیرعده نامردلر ، داندی نعمتین بیلمه دی توکولن قانین قیمتین داندیلار یوردومون ، شانین شهرتین نامرده لعنتیم ، بو توپراقدادور چاغیردیم اورکدن ، پروردگاری گچدیم اوز جانیمدان ایرانیم ساری دریا جان قان وئردیم آلدیم دیاری قرنیلر زحمتیم ، بو توپراقدادور؟ « فروتنم » دیلده یوخدور قراریم توپراغیم آندیمدور ایمان القاریم توپراقدان اولموشام ، توپراق مزاریم لعنتیم ، رحمتیم ، بو توپراقدادور؟ نگاه تو انعکاس گرفته ی یک فرداست. به من نگاه کن. بگذار من در سکوت نگاه تو مرگ همه ی فریادها را تجربه کنم چه گريزيست ز من؟ چه شتابي ست به راه؟ به چه خواهي بردن در شبي اينهمه تاريك،پناه؟ مرمرين پله ي آن غرفه ي عاج! اي دريغا كه ز ما بس دور است لحظه ها را درياب چشم فردا كور است نه چراغيست در آن پايان هر چه از دور نمايانست شايد آن نقطه ي نوراني چشم گرگان بيابانست مي فرو مانده به جام سر به سجاده نهادن تا كي؟ اودر اينجاست نهان مي درخشد در مي گر بهم آويزيم ما دو سرگشته ي تنها،چون موج به پناهي كه تو مي جويي خواهيم رسيد اندر آن لحظه ي جادويي اوج "فروغ" بی شک بی توخواهم ماند.درهوای آرزوی تو را داشتن... کسی را که تو میخواهی بی شک رهایت خواهد کرد.در فضایی غمناک،غمناک،غمناک،... هیچکس را هیچکس را دیگر نمی خواهم،نه دوست داشتنت را ونه...دوستت داشتن را چون همیشه تنهاخواهم ماند ...ازهمیشه تنهاتر غروب خواهد شدودر قلبم آرزویی فرو خواهد ریخت، بی چشم های تو اینجا چیزی کم دارد، مثل آسمان بی خورشید،بی ستاره ،بی ابر، کسی اگربپرسد،پاسخم فرار خواهد بود. گریز ازهمه ی سوال های بی جواب، گریز از همه ی لحظه های زندگی و ...گریزازتو...ازنگاه تو...گریز ازدستهای سردتو... من خواستم... خواستم که با تو همسفر شوم خواستم که پناه غصه هایت باشم خواستم که پذیرای نگاهت باشم خواستم که بی تو نفس نکشم....اما تو نخواستی.. نخواستی...تنهایم بگذار...برای همیشه... آن ستاره چقدر شبیه من است...می بینی؟ همان که تقلا می کند زیر نور مهتاب محو نشود. همان که در آغوش ماه خفته وچشمک میزند آه ...چقدر دلم هوایت را کرده بود٬ چقدر بهانه گیر شده ام... این روزها حس غریبی همراهم است٬ دل شکستم ٬و دلم شکست... به همین سادگی... این روزها عجیب عاشق می شوم٬ دل می بندم٬ بهانه می گیرم... حتی حسود می شوم می دانم زمان دیوانگی ست... به میهمانی مجنون دعوتم...ولی مجنون دلی داشت که من...؟ ...دارم اما دل نیست. کودک خیالم طغیان کرده٬ پای بر زمین می کوبد و می گرید٬ مامنی گرم٬ شانه ای امن برای اشک هایش...نیست؟...آیا نیست؟؟!!! برای که فریاد می زنی؟ از که می پرسی؟... تا اولین وادی نور فرسنگ ها راه است. عابر شب زده.! توان رفتن داری؟ توان دوباره چشم به چشمی دوختن٬ دوباره گریه کردن٬ از عطش سوختن؟؟!! شاید جز ماه تمام ات٬کسی را یارای همراهی نباشد... وخدایی که همین حوالی ست٬میان عطر یاسهای زرد. اما همین کافی ست. ماه این شب ها.یه چیز دیگه ست. هر کس ندید نصف عمرش بر فناست چه حقیرانه به سوی هر صدایی روانم... دروغ است...فریب است٬دل من!!!نیست آنچه که برایش در تگ سینه تلاطم می کنی. وجود ندارد دلی که فراموش نکند. دستانت را برای که بلند می کنی؟... وقتی می دانی سوز وحشی این سرما گل زخمه های ترک را نثار انگشتانت خواهد کرد اشکت از چه رو جاریست؟...وقتی می دانی یخ خواهد زد به روی گونه های کبودت. دیار ما٬ دیار آسان گذشتن هاست دیار عابری تنها که فقط جاده را دارد برای همراهی...و دیگر هیچ. باید رفت٬ نشستن دل می خواهد٬ عشق می خواهد٬ جنون می خواهد و تنهای شب زده.دیگر نه دل دارد٬نه عشق٬نه جنون... تنهای شب زده ٬ نگاهی دارد که با سردی اش سوسوی فانوس امیدش را به خاموشی کشاند کاش خاک سردی در آغوشم می گرفت٬ و چشمانم را به بی نهایت گره می زد ... کاش هیچ حرف دگری نیست که با تو بزنم تو نمی فهمی اندوه مرا چه بگویم به تو ای رفته زدست شدم از مستی چشمان تو مست شده ام سنگ پرست مرگ بر آنکه دلش را به دل سنگ تو بست تو نمی فهمی اندوه مرا... قاصدک ! هان چه خبر آوردی؟ از کجا وزکه خبر آوردی خوش خبر باشی اما٬ گرد بام و در من٬ بی ثمر می گردی. انتظارخبری نیست مرا نه ز یاری٬ نه دیاری... برو آنجا که بودچشمی و گوشی با کس. برو آنجا که تورا منتظرند... قاصدک! در دل من٬ همه کورند و کرند. دست بردار از این در وطن خویش غریب قاصدک تجربه های همه تلخ٬ بادلم می گوید... که دروغی تو دروغ که فریبی تو فریب با توام...آی... کجا رفتی ؟..آی...؟ راستی آیا خبری هست هنوز؟؟!! مانده خاکستر گرمی جایی؟ در اجاقی طمع شعله نمی بندم خردک شرری هست هنوز... قاصدک٬ ابرهای همه عالم شب و روز در دلم می گریند... در ظلمت٬به سوی روشنایی تا انتها میروم. دیشب در هاله ی آبی ماه ژرفای وابستگی را دیدم دیشب در صدای مخوف انتها٬ناله ی لرزان عشق را شنیدم. دیشب در پس قطره ی سیاه اشک٬درخشش امید را در پهنای نور ماه دیدم دیشب عهدم را شکستم بی پروا اشک ریختم... بدون هراس از شنیده شدن صدایم٬بدون ترس از گسیختن زنجیر قلبم تا کی باید در عمق پرتو نورانی ماه به دنبالت باشم؟ ای گمشده!! من لبخند را به تاراج بخشیدم تا همیشه چهره ی غم گرفته ام موجودیتی از قلب شکسته ام باشد دیشب آوای عشق را به فراموشی سپردم و صحیفه ی خاطرات عشق رابه دست وحشی باد دادم یاد گرفتم که بی عشق هم می توان دوست داشت. دیشب برای آخرین بارجاده را در ظلمت وسیاهی شب به خاطر سپردم و دوباره شروع کردم. بدون هراس از تنهایی دیشب عشق را به تقدیر سپردم... "گیسو دخترک باران" 
شرم زده ی دست هاییست که پناهی برای رهایی از رسوایی می جوید
و چه پناهی امن تر از دستان معشوقش...
ماه من عشق گاهی در شبی تاریک. تنها زیر نور تو متولد میشود
زمان نمی شناسد و مکان بی معناست...
------------------------
نویسنده:زهرا
اولین روزی که از قطار خدا توی دیار این زمین خاکی پیاده شدم
7 تیربود.
دوست دارم وقتی دوباره سوارش میشم هم تو همین روز باشه.با یه عالمه نور که توی کوله بارم پر کرده باشم.
ساکن یه شهر سبزو آبی.
تولد ماه پیشونی:6 بهمن 85
