چون می دونه که داره بزرگترین ماه خدا رو تو خودش جا میده.

کاش زودتر شب قدر بشه که دلم بدجوری گرفته. کاش خدا زودتر بهم بگه که کجای کارم.

بهم بگه که تنهای شب زده اش هنوز خداشو داره.بگه با اینکه گلایه کرده ولی هنوز دوسش داره.

مطمئنم که امسالم تنهاشو دست خالی برنمی گردونه.

دلم واسه تک تک همکلاسیام تنگه.واسه کل دانشگاه .حتی واسه ایلخانی.

این ترم نمی دونم طاقت این مارتن رو دارم یا نه.

ولی من می دوم.رسیدن به پایانش رو می سپرم به همون که همیشه هوامو داره.

این بار پاییز زرد نیست. واسم سفیده.اونقدر سفید که نمی تونم آخرشو ببینم.

این شعر سهیلی رو خیلی دوست دارم.

 اولین بار هفت سال پیش رو برگ اول دفتر خاطراتم نوشتمش. 

هنوزم واسم پر از خاطره ست.

تو هم، همرنگ و همدرد مني اي باغ پائيزي !

تو بي برگي و منهم چون تو بي برگم

چو مي پيچد ميان شاخه هايت هوي هوي باد ـ

بگوشم از درختان هاي هاي گريه مي آيد

مرا هم گريه ميبايد

مرا هم گريه ميشايد

كلاغي چون ميان شاخه هاي خشك تو فرياد بردارد

بخود گويم كلاغك در عزاي باغ عريان تعزيت خوان است

و در سوگ بزرگ باغ، گريان است

تو هم، همرنگ و همدرد مني اي باغ پائيزي !

دل هر گلبنت از سبزه و گلها تهي مانده

و دست بينواي شاخه هايت خالي از برگ است

تنت در پنجه مرگ است

مرا هم برگ و باري نيست

ز هر عشقي تهي ماندم

نگاهم در نگاه گرم ياري نيست.

راستی بچه ها الهه آب با یه موضوع مربوط به رشته ی جالب به روز شده.

((توجه توجه))

طبق تحقیقات به عمل آمده از دکتر ثباتی٬

ایشون رسما امروز درتاریخ۲۱شهریور اعلام فرمودن که تاریخ شروع کلاس ها از اول مهر٬

و تاریخ حذف و اضافه ۳و۴ مهر می باشد

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

سلام.

اميدوارم همه تابستون خوبي رو گذرونده باشن.

متاسفانه اين سايت سما همه رو كلافه كرده.

نه معلومه بالاخره چه درسايي مال كدوم ساله. نه اينكه كدوم درس عمومي واسه كلاس ماست.

نه اينكه چطور ميشه درسي رو كه ثبت شد تعويض يا حذف كرد.

اين ترم فكر كنم همه ي واحدهامون يكي نباشه.

فقط يه خواهش:

""لطفا تعيين كنيد كه بالاخره از كي ميريم سر كلاس كه همه بدونن.""

كاش اين چند روز مثل باد بگذره.

تازه يه بدبختي ديگه هم هست. حذف و اضافه روز ۲۴ يا ۲۵ مي باشد

يعني هنوز روي مبارك بيشتر استادا رو نديده بايد بريم درس حذف كنيم. اه...

ببخشيد نتونستم قشنگتر بنويسم.مغزم هنگه فعلا.جبران ميكنم.

يا حق

 ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

دوباره اومدم که بگم...

اینجا ۲۰۱ قدیمه. حالا جدید شده.(سقف رو توجه کنید)

دیگه وقتی آقای صدری سرفه کنه سقف نمیاد پایین!!!

یادتون نره نفری یه لنگ هم بیارین با خودتون.لازمه.

هم واسه طی کشی میزو صندلی ها. هم اساتید گل

وقتی میگم خسته ام.همه می خندن. میگن از سر بی کاری داره می نویسه.

وقتی میگم تنهام .همه میگن اینم یکی مثل بقیه. داره دروغ میگه.عادتشه

وقتی گاهی حس میکنم حتی خدا فراموشم کرده...یعنی تو اوج ویرونی ام.

کیه که بفهمه؟ هان؟ یکی به من بگه آخه چقدر؟ آخه تا کی؟ آخه یه دل چقدر می تونه نشکنه؟

چقدر بند بخوره و از هم نپاشه؟

از کی بپرسم کجاست این عدالتی که میگن؟

به کی بگم صدای ناله های یه طفل معصوم رو؟

به کی بگم که با زبون خودش مرگشو می خواست؟

کی میفهمه که یه مادر چی میکشه وقتی بچه اش بهش میگه دیگه طاقت موندن نداره؟

آخه بگم میگن کفره. میگن خدا رو نمی شناسه.

آخه کجاست خدای اون که بهم بگه واسه کدوم گناه نکردش اونقدر عذاب کشید؟

واسه کدوم نماز نخوندش تاوان پس داد؟ آخه حتی به سن تکلیف نرسیده بود.

چرا کسی نیست که ازش بپرسم یه مادر چقدر تحمل داره که بچه اش جلو چشمش جون بکنه و نمیره؟

کسی هست که بگه چه حالی داره یه پدر٬ وقتی دستای پسرش تو دستاش سرد میشه؟

چرا هیچ کس نیست که بگه این چه حکمتیه؟

آخه خدا مگه نگفتی معصومن همه ی بچه ها؟

مگه نگفتی عذاب جون دادن واسه کسیه که گناه کار باشه؟حالا چی داری بهم بگی؟

آخه خدایا مگه میشه یه عمر یا صدای خرخر نفس های آخرعزیزت زندگی کنی؟

آخه چطور فراموش کنم که ازت خواستم زودتر خلاصش کنی؟ که دیگه نترسه. دیگه نلرزه از هیبت مرگ.

چطوری اشکاش یادم بره؟

آخه خدایا یه پسر ۱۳ ساله نمی فهمه رفتن یعنی چی.

اون هنوز امید داشت. هنوز فکر می کرد که باید امسالم بره مدرسه.هنوز فکر میکرد که خدا شفاش میده

هنوز به این زندگی لعنتی چنگ  می زد.واسه خودش واسه مامانش.واسه باباش.

فقط بهم بگو کجاست٬ حکمت این همه عذاب چیه؟ بگو که کافر نشم

دارم میمیرم از بغض. دارم خفه میشم از گلایه. نمی دونم چی میگم.چی می خوام. ولی...

خدایا این روزم رو هم شکر.

کاش خاک سردی در آغوشم می گرفت

و چشمانم را به بی نهایت گره میزد...

از همه ی کسایی که  به خاطر مرگ خواهرزادم تسلیت گفتن و به یادم

بودن ممنونم.

وقتی میگم دعام کنین باور کنید از سر عادت نیست. محتاج آرامشم.

دعام کنید

در گذرگاه زمان٬

         خیمه شب بازی دهر٬

               با همه تلخی و شیرینی خود می گذرد

عشق ها می میریند٬

         رنگها رنگ دگر می گیرند.

             و فقط خاطره هاست٬ که چه شیرین و چه تلخ٬

                                      دست ناخورده به جا می ماند

ای پادشه خوبان٬داد ازغم تنهایی

 دل بی تو به جان آمد٬وقت است که بازآیی

زمين دلتنگ و مهدى بيقرار است‏

 اول از همه از مرمری خودم خیییییلی معذرت می خوام.

دوست نداشتم اینجوری بشه.می دونم که عمه زْ زْشو می بخشه!!

ولی حرفای یه آدم غیر منطقی و استرس امتحان امروزم اعصابمو بهم ریخته بود

از آقای هادی هم می خوام که لطف کنه و فرهنگ انتقاد کردن رو یاد بگیره بعد روی

تخم چشمام حتما به انتقاد وپیشنهادشون فکر می کنم. لازم نیست با توهین به

نظرو عقیده ی دیگران انتقاد کنیم. اگه خصومت شخصی هم با بنده داره

(که فکر نکنم همچین کسی وجود داشته باشه) ایمیل و آی دی من هست واسه

پاسخ دادن کاملا آمادم

در ضمن اگه فکر می کنین چیزی کمه یا اشکالی هست بلاگفا این اختیار ور داده که

 نظر خصوصی واسه نویسنده بذارید. لازم نبود اون حرفارو اون جا بنویسید

از" یکی "و "ناشناس" هم تشکر می کنم.و معذرت می خوام .ظهر عصبانی بودم

که اونارو هم قاطی کردم.

واسه من کیفیت نظر مهمه.ولی قسمت نظرات وبلاگم رو نه فقط واسه نظر دادن به

مطلبی که گذاشتم ٬

بلکه یه جایی واسه اومدن دوستام که الان از هم دوریم می دونم.از این طریق فاصله

 هاکمتر میشن و یادمون نمیره که دوستایی داریم.

هر کس هم که نظری درمورد متن وشعر و...هرچیزی که هست میذاره.یعنی دوست

داره این جوری از فرصتش استفاده کنه.

این حق هرکسه که هرجور راحته احساسشو بیان کنه.

تو این ماه عزیز یه خورده بیاد بیاریم که آدمیم...خلیفه ی یزدان روی این زمین خاکی

می خوام با سهراب تموم کنم.

واقعا خانه ی دوست کجاست؟؟

"خانه ی دوست کجاست ؟؟

در فلق بود که پرسید سوار

آسمان مکثی کرد...

رهگذر شاخه ی نوری که به لب داشت به تاریکی شب ها بخشید

و به انگشت نشان داد سپیداری و گفت:

نرسیده به درخت٬کوچه باغی ست که از یاد خدا سبزتر است

و در آن عشق به اندازه ی پر های صداقت آبی ست

می روی تا ته آن کوچه که از پشت شفق سر به در می آرد

به سمت گل تنهایی تو می پیچی

دو قدم مانده به گل٬پای فواره ی جاوید اساطیر زمان از حرکت می مانی

وترا عشقی شفاف فرا می گیرد

و در صمیمیت سیال فضا٬خش خشی می شنوی

                                                    دختری می بینی

رفته تا قلب افق٬بوسه بردارد از آن پنجه ی نور

                                                    و از او می پرسی

                                    خانه ی دوست کجاست