عاشق عاشقي باش و دوست داشتن را دوست بدار
هر که در این بزم مقربتر است جام بلا بیشترش می دهند
كسي كه از ره تقوي قدم برون ننهاد به عزم ميكده اكنون ره سفر دارد دل شكسته ي حافظ به خاك خواهد برد چو لاله داغ هوايي كه برجگر دارد كسي از من سراغي ندارد؟ دنبال ماه من، مي گردم؟ گمش كرده ام. به شهر خدا مي روم...كه سراغ دلم را بگيرم... آخر تمام من دلم است...مي دانم آنرا خدا برداشته كه با من شوخي كند. ولي من واقعا باور كردم كه گمش كرده ام. گريه كردم... ترسيدم... خدايا من طاقت اين بازي را ندارم...به ديارت مي آيم كه دلم را بيابم. اگر گناهانش را بخشيدي،پس مي گيرم. اگر نه همانجا به خاك مي سپارمش.
خدايا...ماه را در كوله بارم قايم كرده ام...مي خواهم در تاريكي شبهايم تنهايم نگذارد. به شب نشين قصه ام بگو كه اگر ماه شبهايش را نبخشد،او از اين ره بي دل باز خواهد گشت... وقت دير است...بايد رفت. محتاج دلي كه دعايم كند...
(امروز يه خاطره ي خيلي خوب بود. به همه ي دوستام روز دانشجو رو تبريك ميگم. و از همه به خاطر شريك بودن تو اين خاطره ممنونم. دكتر ياسي واسه دوران دانشجويي ما خاطره ساز شده . امروز هيچوقت يادم نميره. دوستاي خوبم با همه وجودم مي خوام كه دعام كنيد. دعا كنيد دوباره خودمو پيدا كنم.دوباره بتونم شروع كنم.مي خوام خدارو دوباره حس كنم. و واسه اين اول بايد خودمو پيدا كنم. دعا كنيد بخشيده بشم.بر مي گردم...اون روزي كه بتونم به همه بگم سلام... خدا ماه پيشوني رو قبول كرد.) خيلي وقته گم شدم باز. دلم به اندازه ي يه دنيا از همه خسته شده. به اندازه ي همه ي دلتنگيام خستم. كي تموم ميشه...؟؟؟ روز آخر از ته دل مي خندم به اين دنياي لعنتي. خسته ام ...
از این زندگی خسته ام .
از این پنجره ها خسته ام .
دیگر حتی از خوب بودن هم خسته ام خسته از تمام ایمان به پاکی و صداقت دروغینت
خسته ام ؛ خسته از شنیدن صدای غریبه ای که
زندگی مرا جهنم کرد
خسته از تمام خستگی هایم
خسته ام ، از خودم ( خستگی ام به مانند احساس غریب اشک ققنوس) بذار خيال كنم هنوز ترانه هامو مي شنوي هنوز هوامو داري و هنوز صدامو مي شنوي بذار خيال كنم هنوز يه لحظه از نيازتم اگه تمومه قصه و هنوز ترانه سازتم بذار خيال كنم هنوز، پر از تب و تاب مني روزا به فكر ديدنم شبا پر از خواب مني بذار خيال كنم تو دلتنگي هات غروب كه ميشه ياد من مي افتي تويي كه قصه ي طلوع عشقو گفتي و دوستت دارمو نگفتي گفتي و دوستت دارمو نگفتي... بذار خيال كنم منم،اون كه دلت تنگه براش اوني كه وقتي تنهايي پر ميشي از خاطره هاش اون كه هنوز دوسش داري اون كه هنوز هم نفسه بذار خيال كنم منم ، اوني كه بودنش بسه دوباره فال حافظ و دوباره توي فالمي بذار خيال كنم بذار اگر چه بي خيالمي بذار خيال كنم تو دلتنگي هات غروب كه ميشه ياد من مي افتي تويي كه قصه ي طلوع عشق رو، گفتي و دوستت دارمو نگفتي نگفتي… نگفتي… نگفتي... 
شرم زده ی دست هاییست که پناهی برای رهایی از رسوایی می جوید
و چه پناهی امن تر از دستان معشوقش...
ماه من عشق گاهی در شبی تاریک. تنها زیر نور تو متولد میشود
زمان نمی شناسد و مکان بی معناست...
------------------------
نویسنده:زهرا
اولین روزی که از قطار خدا توی دیار این زمین خاکی پیاده شدم
7 تیربود.
دوست دارم وقتی دوباره سوارش میشم هم تو همین روز باشه.با یه عالمه نور که توی کوله بارم پر کرده باشم.
ساکن یه شهر سبزو آبی.
تولد ماه پیشونی:6 بهمن 85
