مهربانم!

علفها و زنجره ها به من گفته اند تو دروازه مهرباني ات را به روي گنه كارترين صداها نيز

نمي بندي. تو همه را دوست داري.

مردابي كهنه مي گفت اگر خدا مرا دوست ندارد پس چرا مدام نيلوفران را به سوي من مي فرستد؟

آفريدگارا! از آينه ها بخواه غبار گناه را از چهره من بگيرند

به فرشته ها بگو با من آشتي كنند

وقتي دلم تنها مي شود

 وقتي غصه ها مثل سنگهاي مهلك آسماني باريدن مي گيرد

فقط با زورق ذكر تو به آرامش مي رسم

دوست دارم دستهاي گناهكارم را به سوي تو دراز كنم

يقين دارم دستهايم را به گرمي خواهي فشرد

قناريها و شب بوها به من گفته اند تو همه را دوست داري .

 (يه وقتي نمي دونم كجا خوندمش...از يه قلب عاشق همچين جملاتي برمياد.)

سلام...

كسي هست ؟؟؟

ميشه اين گل رو از ماه پيشوني قبول كنيد؟!!

ماه پيشوني برگشت...

با يه كوله بار پر از خاطره و دلتنگي...

كوله باري كه گاهي پر از عطر خدا شد و گاهي پر از اشك و دلتنگي

دلم واسه نوشتن تنگ شده بود. واسه فرياد زدن احساس لحظه هام.

سخته كه آدم تو دلش بريزه همه چيو.

خيليا فهموندن بهم كه فراموشم نكردنو نميكنن.ممنونم.

خيليا هم گلايه كردن كه چرا...ولي لازم بود.واسه هميشه بودنم لازم بود كه نباشم.

اينجا دفتر خاطراتيه كه خيليا تو ورق خوردنش نقش دارن.

یه جمله ی قشنگ میگه:

لیز خوردن بهانه ایست تا دست هایی را که دوست داریم محکمتر بفشاریم.

پس!