رفت و به همه ی دنیا پشت کرد

به زلالی و پاکی همین آبی که پاش نشسته رفت.

رفت که آسمونی بشه.

شاید این زمین خاکی لیاقت موندنشو نداشت.آره حتما نداشت

آغوش آسمون جای فرزینه آب 84 هستش و بس.

انگاری همین چند روز پیش بود.جلسه های اول ته کلاس نشسته بود و من همش فک میکردم که اهل تهرانه.ولی بعدانا فهمیدم نه هم استانی خودمه.

بیشترین خاطره ها رو باهاش تو نقشه برداری داشتم.من صنم منیر پیام و فرزین هم گروهی بودیم. آخ که دلم آتیش میگیره از بیاد آوردن خاطره های اون روزا.چقد ما سه تا دست به یکی میکردیمو ترکی حرف می زدیم که پیام بلد نبود.چقد فرزین با تیکه های ترکی سربه سر پیام می ذاشت.

آخرین روزی که دیدمش هیچ وقت یادم نمیره

روزی بود که باید پروژه ی دکتر رضایی رو تحویل میدادیم. منو فرشته و ساناز و فرزین جلو کانکس تکثیر نشسته بودیم که دکتر رضایی بیاد.از هر دری داشتیم حرف می زدیم که یهو فرزین خشک شد و داد زد:" اینه ها دکتر رضایی!پس گفت سر جلسه ام دو ساعت دیگه میام دانشگاه آخه!!"بعد دویدن طرفش و پروژه هاشونو تحویل دادن

بعد ازیه ساعت که دانشگاه بودیم و کلی با بچه ها حرف زدیم از هم خداحافظی کردیم فرزین گفت شمارم تو گوشی قبلیش بوده ولی گوشیش خراب شده و تا درست نکنه نمی تونه پیدا کنه شمارمو.

منم گفتم به ایرانسلش اس م اس میدم که بیافته شمارم.و منو پیام داشتیم می رفتیم سمت کشاورزی. فرزینم رفت طرف ایستگاه دامپزشکی

از اون طرف خیابون با صدای بلند صدامون کردو گفت:"اگه بدی ازم دیدید حلالم کنید"

منم خندیدمو گفتم ما چهار سال از شما خوبی دیدیم

خدایا باورم نمیشه

هنوزم تو حسرت اون تلفنی ام که قرار بود بهش بزنم.آخه بعد از آخرین نظرش نگرانش شده بودم.ولی روم نمیشد زنگ بزنم.

دیروز که فرشته با گریه بهم زنگ زد خشکم زد. هر لحظه می خواستم بگه که شوخی کردم باهات.

دستام خشک شده بود فقط بعد از قط کردنم نشستم تو ماشین که بقیه برن خرید کنن و بیان.همه ی مسیرو با گریه رانندگی کردم...

رسیدم خونه...

عکس دسته جمعی مون روی میز کامپیوترم ..

و بین بچه ها عکس فرزین...

خدایا...

یعنی این آدم الان نیست؟

باورم نمیشه کسی که اینقدر سرحال و شاد و مهربون بود چه جوری تو چند ماه از دنیا چشم بست

خداحافظی ازت سخته

برا همه همکلاسی هات سخته

لهجه ی شیرینت رو هیچ وقت فراموش نمیکنم

مهربونی و غیرتت رو فراموش نمیکنم.

و هیچ وقت شمارتو از گوشیم پاک نمیکنم.هیچ وقت.

تو همیشه برای آب هشتادوچهار زنده ای. با همون لبخند مهربونت توی ذهن تک تک ما حک شدی.

خدایا تو بزرگی و همه کار های تو حکمتی داره.

فرزین رو به تو می سپاریم.

لیاقتش بهشت توئه.

بیامرزش و هم ردیف ملائکت قرارش بده.

زندگی حکمت اوست

چند برگی را تو ورق خواهی زد

مابقی را قسمت

شنیدم سوره ی یاسین قلب قرآنه

دوس دارم هرکی اومدو اینجا رو خوند

و هر کی که یه لحظه یاد چشمای فرزین افتاد، برای شادی روحش یه بار سوره یاسین بخونه براش.

به همه ی دوستان عزیزم تسلیت میگم...

 -------------------------------------------------------

پی نوشت:۲/۹/۸۸

دیروز با ده تا از بچه ها رفتیم ماکو

برای خدا حافظی با فرزین

سرمزارش که رفتیم به جای همه ی بچه ها باهاش خداحافظی کردم

به جای تو ساناز

به جای تو فرشته

به جای همه...همه

دکتر یاسی و همسرش با چند نفر از دانشجوهای مکانیک هم بعد از ما رسیدن.

فرزین تنها نبود

تنها نبود بچه ها

وقتی خواهر و برادرهای مهربونش رو دیدیم.وقتی خواهر زاده های مهربونش رو دیدیم.فهمیدم که فرزین تا آخرین لحظه هم تنها نبود. کنارش مثه پروانه می چرخیدن کسایی که عاشقش بودن

خدا فرزینو برا خودش سوا کرده بود.جای موندن نداشت

خدایا

همیشه تو به بنده های خوبت احسنت گفتی

این بار ما بهت می گیم احسنت!چون گل قشنگی رو از بین ما سوا کردی و بردی

خدایا .مواظبش باش

به خاطر همه ی زجرهایی کشید تا بیاد پیشت خدا

بیامرزش و بهشت رو نصیبش کن