عاشق عاشقي باش و دوست داشتن را دوست بدار

دیگه چراغ چشمای "فرزین" روشن نیست

mahpishuni1 — Sat, 21 Nov 2009 11:52:18 GMT

رفت و به همه ی دنیا پشت کرد

به زلالی و پاکی همین آبی که پاش نشسته رفت.

رفت که آسمونی بشه.

شاید این زمین خاکی لیاقت موندنشو نداشت.آره حتما نداشت

آغوش آسمون جای فرزینه آب 84 هستش و بس.

انگاری همین چند روز پیش بود.جلسه های اول ته کلاس نشسته بود و من همش فک میکردم که اهل تهرانه.ولی بعدانا فهمیدم نه هم استانی خودمه.

بیشترین خاطره ها رو باهاش تو نقشه برداری داشتم.من صنم منیر پیام و فرزین هم گروهی بودیم. آخ که دلم آتیش میگیره از بیاد آوردن خاطره های اون روزا.چقد ما سه تا دست به یکی میکردیمو ترکی حرف می زدیم که پیام بلد نبود.چقد فرزین با تیکه های ترکی سربه سر پیام می ذاشت.

آخرین روزی که دیدمش هیچ وقت یادم نمیره

روزی بود که باید پروژه ی دکتر رضایی رو تحویل میدادیم. منو فرشته و ساناز و فرزین جلو کانکس تکثیر نشسته بودیم که دکتر رضایی بیاد.از هر دری داشتیم حرف می زدیم که یهو فرزین خشک شد و داد زد:" اینه ها دکتر رضایی!پس گفت سر جلسه ام دو ساعت دیگه میام دانشگاه آخه!!"بعد دویدن طرفش و پروژه هاشونو تحویل دادن

بعد ازیه ساعت که دانشگاه بودیم و کلی با بچه ها حرف زدیم از هم خداحافظی کردیم فرزین گفت شمارم تو گوشی قبلیش بوده ولی گوشیش خراب شده و تا درست نکنه نمی تونه پیدا کنه شمارمو.

منم گفتم به ایرانسلش اس م اس میدم که بیافته شمارم.و منو پیام داشتیم می رفتیم سمت کشاورزی. فرزینم رفت طرف ایستگاه دامپزشکی

از اون طرف خیابون با صدای بلند صدامون کردو گفت:"اگه بدی ازم دیدید حلالم کنید"

منم خندیدمو گفتم ما چهار سال از شما خوبی دیدیم

خدایا باورم نمیشه

هنوزم تو حسرت اون تلفنی ام که قرار بود بهش بزنم.آخه بعد از آخرین نظرش نگرانش شده بودم.ولی روم نمیشد زنگ بزنم.

دیروز که فرشته با گریه بهم زنگ زد خشکم زد. هر لحظه می خواستم بگه که شوخی کردم باهات.

دستام خشک شده بود فقط بعد از قط کردنم نشستم تو ماشین که بقیه برن خرید کنن و بیان.همه ی مسیرو با گریه رانندگی کردم...

رسیدم خونه...

عکس دسته جمعی مون روی میز کامپیوترم ..

و بین بچه ها عکس فرزین...

خدایا...

یعنی این آدم الان نیست؟

باورم نمیشه کسی که اینقدر سرحال و شاد و مهربون بود چه جوری تو چند ماه از دنیا چشم بست

خداحافظی ازت سخته

برا همه همکلاسی هات سخته

لهجه ی شیرینت رو هیچ وقت فراموش نمیکنم

مهربونی و غیرتت رو فراموش نمیکنم.

و هیچ وقت شمارتو از گوشیم پاک نمیکنم.هیچ وقت.

تو همیشه برای آب هشتادوچهار زنده ای. با همون لبخند مهربونت توی ذهن تک تک ما حک شدی.

خدایا تو بزرگی و همه کار های تو حکمتی داره.

فرزین رو به تو می سپاریم.

لیاقتش بهشت توئه.

بیامرزش و هم ردیف ملائکت قرارش بده.

زندگی حکمت اوست

چند برگی را تو ورق خواهی زد

مابقی را قسمت

شنیدم سوره ی یاسین قلب قرآنه

دوس دارم هرکی اومدو اینجا رو خوند

و هر کی که یه لحظه یاد چشمای فرزین افتاد، برای شادی روحش یه بار سوره یاسین بخونه براش.

به همه ی دوستان عزیزم تسلیت میگم...

-------------------------------------------------------

پی نوشت:۲/۹/۸۸

دیروز با ده تا از بچه ها رفتیم ماکو

برای خدا حافظی با فرزین

سرمزارش که رفتیم به جای همه ی بچه ها باهاش خداحافظی کردم

به جای تو ساناز

به جای تو فرشته

به جای همه...همه

دکتر یاسی و همسرش با چند نفر از دانشجوهای مکانیک هم بعد از ما رسیدن.

فرزین تنها نبود

تنها نبود بچه ها

وقتی خواهر و برادرهای مهربونش رو دیدیم.وقتی خواهر زاده های مهربونش رو دیدیم.فهمیدم که فرزین تا آخرین لحظه هم تنها نبود. کنارش مثه پروانه می چرخیدن کسایی که عاشقش بودن

خدا فرزینو برا خودش سوا کرده بود.جای موندن نداشت

خدایا

همیشه تو به بنده های خوبت احسنت گفتی

این بار ما بهت می گیم احسنت!چون گل قشنگی رو از بین ما سوا کردی و بردی

خدایا .مواظبش باش

به خاطر همه ی زجرهایی کشید تا بیاد پیشت خدا

بیامرزش و بهشت رو نصیبش کن

روزهای غریب

mahpishuni1 — Sat, 07 Nov 2009 21:04:18 GMT

چند روز پیش مامان نزدیکای غروب ازم پرسید امروز چندشنبس؟

گفتم پنجشنبه

مامان گفت منو ببر باغ رضوان.اولش گفتم نه الان ترافیکه

ولی بعدش...

دلم نیومد که دلشو بشکنم. گفتم زودی آماده شو بریم.

رفتیم.

دل خودمم گرفته بود.

سر خاک که رسیدیم انگاری دلم خیلی قبل از من اونجانشسته بود...

سنگ روکه شستم انگاری غبارازروزگار گذشتم برداشتم و دوباره همه ی

صداها ولحظه ها برام زنده شدن

مامان تو راه از بچه گی هات می گفت دادا.

از اینکه چه جوری با کلی عذاب و درد به دنیا اومدی.

از اینکه یه پسر سفید و تپل بودی.

از بزرگ شدنت.از روزای شلمچه که رفتی و از دامادیو عروسیت...

داداش؟تو چه کردی باهاش که الانم لحظه لحظهء پلک زدنت یادش نرفته؟

چه کردی که هربار سنگ قبرت رو بغل میگیره و می بوسه

و از ته دل اشک میریزه؟

چه کردی که دیگه سخت توی خونت پا می ذاره که نکنه با دیدن جای دستات

روی در و دیوار خونه ای که ساختی دردشو تازه کنه؟

چه کردی که الان بزرگترین آرزوش به خواب دیدن توئه؟

خوش انصاف.اونم ازش دریغ میکنی؟

گاهی فک میکنم نمی شناسمش.آینه ی دلش تیکه تیکه شده.

این روزای پاییز بوی غربت میده .کم مونده به روز نحس زندگیمون...

این روزا بود که یه خبر شوم ، طوفانی بپا کرد تو خونه ی کوچیک اما گرم ما.

این روزا بود که من دعا کردن و خواستن از خدا رو با همه بچگیم یاد گرفتمو

نمی دونم چراساکت اما از ته دل خدا خدا میکردم که بمونی.

که نری.

که تنهامون نذاری.

آخه عاشق صدای گرم و مهربونت بودم وقتی با همه بزرگیت اسم منه کوچولو

رو صدا میکردی.

کم مونده به روز پر پر شدنت

کم مونده به روزی که همه زندگیمو باختم.

انگاری تو یه شب هم تورو ازم گرفتنو هم مادرو پدرمو.

آخه اونا بعد تو دیگه همونای سابق نبودن.

من اون روز با رفتن تو یتیم شدم...

چون حتی دیگه نگاه مامان گرم نبود وقتی نگاهم میکرد...

یخ بود...بی روح...سرد...مات

دلم اندازه ی یه قرن گرفته بود.

وقتی با مامان میام اونجا نمی دونم چرا نمی تونم گریه کنم.

فقط به اون چشمای آشنای روی سنگ قبر زل می زنمو

حرف می زنم تو دلم باهاش.

نمی دونم حکمت خدا چی بود برای بردن تو.

ولی از وقتی رفتی شدی همدرد همه ی لحظه هام.

کسی که میشنوه و حرف نمی زنه.

کسی که انگار شده اسطوره ی همه ی خوبی ها برام.ولی کمی بی وفا

نمی دونم شاید خیلی به خدای خودت وفادار بودی که ترجیحش دادی به ما

دادا پایین سنگت یه مرد خوابیده ما زمینی ها اسمشو نمی دونیم.

من بهش میگم "مرد"چون همه ی معنای این کلمه رو داره.

جونش رو داده بدون اینکه اسمش رو بگه به ما.

الان تو می دونی اون کیه.

کیه که وقتی پیشش میرم دلم سبک میشه.

سلام آبجی تو بهش برسون.دوستای خوبی باشین

تورو به اون خدایی که ایمان داری.تورو به همه ی باور هات...بیا

دلم برات تنگ شده. به خدا تنگ شده...

به کی بگم؟

خدایا صدامو می شنوی؟

آره...

می شنوی

پس همه چی رو می ذارم به حق خدایی و بندگی خودت و خودم...

کوچه ی نقره فام...

mahpishuni1 — Tue, 13 Oct 2009 20:01:18 GMT

پی نوشت ۸/۸/۸۸!!!

امروز هشت هشت هشتادوهشت

و تولد هشتمین امام

خدایا کمکم کن.

توکل به تو کردمو توسل به امام هشتم که...

انشالا این بار نتیجه میگیرم

خیلی دوستت دارما مهربون

--------------------------------------------------------------------------

اگر اکنون امیدوارانه ره آسمان را می جویم

همه از ابهت و بزرگی نام توست

پروردگارا

ماه تنهایت چشم انتظار کوچه های دلتنگی ست

اما اینبار کوچه بوی غربت یاس را نمی دهد

کوچه سرد نیست، باران برای پنهان کردن اشک های ماه نمی بارد...

این بار کوچه فرق میکند با همه روزهایش

یادت هست؟

آن پیچک صورتی آغازین نگاه؟

مرز بین عشق و نفرت؟

اکنون دل تنهای شب زده دیگر اسیر نرده های تنگ آن پنجره نیست

دیگر فراموش کرده رنگ نفرت دیرینه را

تو یاری اش کردی

یادت هست؟لحظه هایی که در مرداب سردی دست و پا میزد

تو دستش را گرفتی

عاشق یاری بی چشم داشت توام...

اینک ماه شبان تو

ماه آسمان تاریک،

هم قصه ی تنهای شب زده ات گشته

شب!

همان که ترس و کینه و اشک را زمانی یادگار همیشگی لحظه هایم کرده بود

و اکنون همان شب

دیریست که شب زده اش را به میهمانی پرنور ماه و ستاره اش فرا خوانده

تو چقدر مهربانی معبودم

شکر...

دیریست که چشمان ماه به پیچ جاده دوخته شده اند و در انتظارند

ماه تنها، راه می نماید و دل امیدوارانه می تپد و می تپد

گاهی از نگریستن و شمردن طلوع و غروب جاده خسته می شود اما

اما...

بگذار راز این اما برای دل مهتابی ام باقی باشد...

بگذار تا شیطنت عشق

   چشمان تو را به عریانی خویش بگشاید

          شاید هر چند آنجا جز رنج و پریشانی نباشد

                  اما کوری را به خاطر آرامش تحمل نکن

(شریعتی)

آخرین شب قدر

mahpishuni1 — Sat, 12 Sep 2009 20:03:18 GMT

آخرین شب قدر...

شب بیست و سوم

و من...

تنهام

امسال قسمت نشد توی مراسم دسته جمعیش شرکت کنم

قسمت نشد بلند و همراه همه بگم:

سبحانک یا لااله الا انت ، الغوث الغوث خلصنا من النار یا رب

خدایا

صدای تنهایان این عالمم می شونی مگه نه؟

به یکی گفتم که نشد برم

بهم گفت

"برو طواف دلی کن که کعبه خود سنگ است

که آن خلیل بنا کرد و این خدای خلیل"

امشب دستامو به درگاهت بلندتر میکنم

آخه شنیدم کسی دست خالی برنمی گرده

شنیدم خیلی ها گفتن" خدای ما خیلی خداست"

خدای زهرا؟امشب یه نگاهی به حال دل زهرات می کنی؟

دلواپسه...

می ترسه...

شک داره...

گم شده...

کمکش میکنی؟

خدایا؟ما آدما چقدر سخت می بخشیم گناه همدیگه رو

و تو چه آسون گفتی که

" اگر هزار بار توبه شکستی برگرد که من می بخشایم گناهت را

حتی اگر دریا دریا باشد ،حتی اگر اندازه ی کوه ها باشد"

چه این از ذات خدایی توست و آن از کوچکی و بندگی ما.

خدایا !

سرنوشت امشب رقم خواهد خورد

خدای سرنوشت ساز در سرنوشتمان نیکی و پاکی و عشق بنویس

سلامتی و شادی و عزت بنویس

و در سرنوشتمان یاد همیشه ی خدا را بنویس...

خداوندا

عاشق بخشایش بی چشم داشتتم

امشب که قرآن بر سر نهادم

ملائک را به دور خود احساس خواهم کرد

خدایا دلم را خالص کن برای نور خداییت

دل زهرایت را امشب از نو بنا کن

آمین...

پی نوشت:

خدا جوابم رو چه قشنگ داد که :

حافظ شکایت از غم هجران چه می کنی

در هجر وصل باشد و در ظلمت است نور

شُکر مهربانم...

یه خواهش از خدا...

mahpishuni1 — Thu, 03 Sep 2009 20:18:18 GMT

خدایا تو که آسمون هفتمت پر از صدای بال فرشته هاست

بذار این فرشته ی کوچولو واسه دل زمینی ما بمونه

واسه دل مهربان و گوربان

واسه دل اون همه آدم که صداقت و بغضشون رو میشه از نوشته هاشون فهمید

خدایا

گفتی توی این ماه عزیز هر دستی که به در گاهت بلند بشه بی جواب بر نمیگرده

گفتی دوست داری بنده هات ستایشت کنن

خدایا "رحمان و رحیم " بودنت رو ستایش میکنم...

بخشندگی و مهربانی از ذات تو سرچشمه گرفته...

صدای تپش قلب این نی نی کوچولوی پاک رو برای عزیزانش خوش آهنگ و منظم کن

وقتی تونستی ذره ذره ی روحش رو بیافرینی

شفا دادنش به دست تو چشم بر هم زدنی ست و بس...

از همه ی دوستای خوبی که میان و به ماه پیشونی سر می زنن می خوام که چشماشونو

ببندنو واسه یه لحظه ی کوتاهم که شده بگن:

خدایا زندگی "جوجه"به یه نگاه تو منتظره، کاری کن که بمونه...

این روزا روی همه غصه های دلم غصه ی معصومیت این بچه نشسته

منم وقتی نی نی بودم قرار نبود که زنده بمونم...

ولی خدا خواست

خواست که یه زهرای دیگه این دنیا رو با همه ی خوب و بدش تجربه کنه

خواست که بمونم برای عزیزانم

خواست که منم بنده اش باشمو ستایشش کنم، کم یا زیاد ، خوب یا بد

مهم اینه که اون منو دوست داره...

این روزا عجیب بغضم میگیره...

میشه ماه پیشونی رو دعا کنید؟

"میان سجده ی سبز سحرگاهان

اگر بر خاطرت رد شد خیال من،

دعایم کن..."

حرف دل...

mahpishuni1 — Sat, 22 Aug 2009 19:57:18 GMT

پی نوشت اول :۸۸.۶.۵

قبولی دوستای مهربونم رو تبریک میگم. امیدوارم هر جایی هستین سلامت و موفق باشین.

و من همیشه با افتخار خواهم گفت:

ساناز. فرشته.الهام .نادی.پیام.شایان .علی .مجتبی.یوسف.و ...

هم کلاسی های خوب من بودن.همکلاسی های آب هشتادو چهار

خیلی دوستون دارم و قبولی تون رو از صمیم دل تبریک میگم.

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

پی نوشت دوم:

دلم لرزید
اشکم روی گونه ام دوید

نه
من باور نمیکنم

خدایااااا

گوربان رو با همه دل بزرگش به تو می سپاریم

خدایا مگه نگفتی که دعا قضا رو برمی گردونه حتی اگه محکم باشه

خدایا به چشمان "مهربانش" رحم کن و مددی برای نفس هاش باش

خدایا نمی شناسمش

ندیدمش

ولی

می دونم که بزرگه

بنده ی بزرگیه...

برای "گوربان" هر شب دعا خواهم کرد

اگه جواب گرفتم می فهمم که خدا خیلی خداست

من جزو اون احمق هایی هستم که بلاهای زندگی مو گاهی به انتقام و عذاب خدا تعبیر کردم

اگه گوربان دوباره فریاد زندگی شو اینجا سر داد من می فهمم که واقعا چقدر احمق بودم.

خدایا حماقتم رو به من ثابت کن

گوربان عزیز اولین روزی که به وبلاگت سر زدم به خاطر اون علامت ضربان بود

یادت هست؟

گفتم که جالبه و گفتی که سخت متوجه ضربان بودنش میشن

یه خواهش

خط ممتد این ضربان رو بردار و به جاش ضربان بذار

ضربان
و ضربان
و ضربان
خدا بزرگه
توکل بهش

برای دوست بزرگم دعا کنید

برای سلامتی و ضربان قلبش دعا کنید...

معبود من

سلام

منم

زهرای تو

به میهمانی سفره ات آمده ام

میهمانی رو سیاه می خواهی؟میهمانی خسته از هر چه بد رنگی و نا ملایمات می خواهی؟

خداوندا

دستان نیازمندم ، آشنایی امن تر از آسمان تو ندارد

مهربانم سفره ی دلم خالی از هر نان و از هر رنگیست

به میهمانی سفره ی آسمانی ات آمده ام که دست پر برگردم

تو میزبانی بنده نوازی ...این را خوب می دانم

خدایا دلم را از سفره ات بر نخواهم داشت مادامی که نور خداییت ات را در آن دوباره نهان سازی

خداوندا

بر هر چه داشته ام و نداشته ام شکر

طلوع هر صبح و غروب هر شبم را شکر

دلم تنهاست در میان هرچه دلتنگی ، هر چه کوچه های خم در خم

فانوس راهم را نور ابدی ات قرار ده

آمین

لحظه ديدار نزديك است

باز من ديوانه ام، مستم

باز مي لرزد، دلم، دستم

باز گويي در جهان ديگري هستم

هاي ! نخراشي به غفلت گونه ام را، تيغ !

هاي ! نپريشي صفاي زلفکم را، دست!

آبرويم را نريزي، دل !

- اي نخورده مست -

لحظه ديدار نزديك است ...

معرفی یک دوست عزیز

mahpishuni1 — Tue, 11 Aug 2009 19:23:18 GMT

خبر خبر

یکی از دوستای خوب و مهربونم واسه خودش یه خونه درست کرده.

یه خونه که سقفش رو با شعرای فروغ بنا کرده و دیواراش رو با خاطرات و شادی ها...

واسه دیدن خونش اومدم دعوتتون کنم.

گل و شیرینی نمی خواد!!!فقط نظر می خواد که بدونه خونه اش رو پسندیدین؟

آدرس خونه اش بین دوستای ماه پیشونی یادگاری "باران یعنی...تو برمی گردی"

http://dolunay.blogfa.com

این پست واسه یک روز قبل از امتحان شبکه هستش!!!

mahpishuni1 — Sat, 01 Aug 2009 06:56:18 GMT

فردا آخرین امتحان آب هشتادو چهار...

فردا یعنی تموم شدن ۴ سال زندگی پرخاطره...چهار سال دوستی های قشنگ و باورنکردنی

فردا آب هشتادو چهار به تاریخ می پیوندد...

چه زود گذشت...

انگار همین دیروز بود که توی صف ثبت نام توی ساختمان معراج ایستاده بودم و پرونده ها رو نگاه میکردم

که یه همکلاسی به نام آب ۸۴ پیدا کنم....

اولین کلاس...و فیزیک مهندس ایلخانی...ردیف دوم از سمت در صندلی دوم نشستم.نگاه هام به در بود

دنبال یه آشنا...

و همکلاسی بودن ما از اون روز شروع شد.

روزای اول همهمه ی بین دخترا فقط این بود که تو رتبه چند بودی و اهل کجایی و از این جور حرفا.

روزای بعد فهمیدم که اینجا مثل دبیرستانمون نیست!خیلی فرق داره.یه تجربه ی جدید و تازه اس.

یه حس غرور عجیب داشتم.

یادش بخیر...

ولی با همه قشنگی هاش و یه ذره تلخی هاش تموم شد. یه دوست خیلی عزیز بهم همیشه میگه

زندگی مثل دکمه های پیانو می مونه. سیاه و سفید. با زدن ترکیبشون آهنگ قشنگی درست میشه.

کلاس ما هم همین بود.سیاه و سفید دست به دست هم دادیم و چهار سال با هم زندگی کردیم.

هیچوقت هیچکدوم از همکلاسیهام با اخلاق ها و خصوصیات خاص خودشون فراموش نمیکنم.

و حالا...

باید بگیم خدا حافظ...

سخته ولی به دیدارتون روز ۱۷ اردیبهش سال ۹۰ امیدوارم!یادتون که نمیره؟

جلوی گروه مهندسی آب منتظرتون می مونم. امیدوارم اون روز همگی رو شاد و خوشبخت ببینم.

از اینجا به همتون میگم که ماه پیشونی دوستتون داره و همیشه دعای خیرش پشت سرتونه.

موفق و پاینده و شاد باشید همیشه

پستی برای دلتنگی...

mahpishuni1 — Thu, 09 Jul 2009 21:25:18 GMT

معبودا

مگر تو خالقم نیستی؟

رسم خدایی را نیک می دانی که مخلوق محتاج است و خالق مهربان...

خدایا مرا به درگاهت بخوان...

سرشتم از خاک است و ریشه ام از تو...

روحم از تو...

راه بنمای که مخلوق دست تو لایق بیراهه رفتن نیست

تولدم مبارک...

mahpishuni1 — Sat, 27 Jun 2009 20:36:18 GMT

و ۲۳ سال پیش روزی مثل امروز دنیا به ماه پیشونی سلام کرد...

صدای گریه شو شنید...

و یادش داد که زندگی خنده و گریه با همه...

یادش داد باید راه رفتن رو یاد بگیره چون قراره رو پاهای خودش بایسته

یادش داد باید عشق رو بیاموزه چون باید عزیزانش رو دوست داشته باشه

من زندگی مو دوست دارم. با همه سختیا و قشنگی هاش

با همه تلخی ها و خاطره هاش...

با همه ی بودن ها و نبودن هاش...

اینم اولین کادوی امروز.

زندگی صحنه ی یکتای هنرمندی ماست

هرکسی نغمه ی خود خواند و از صحنه رود

صحنه پیوسته به جاست

خرم آن نغمه که مردم بسپارند به یاد...